a poem from Ferîk Egît Polatbekov-Heyelê min

[polatbekov]

I read this poem long ago in a Cultural magazine (kurtural magazine-in their own words) called ESMER, a magazine published in Turkey, and "loved it at the first glance" have a look:

Heykelé min
Ez dixwazim, ne zér, ne sifir, ne mermer.
Ne jî giranît min ra bibne heykel.
Ser wan hukim dike kanuna kambax
Ku her tist ber dibe tirax
Bageré wan biso, hewaye xirab ke
Û cimaeté agirîyé pê komeyt direke
Te dernaxin, wekî Napolêon jîye.
Na ! siklê sêwirandinên nesazkirî
di xiyalêd efrandinêd mine hizkirî
Ez dixwazim têkime komeytê hevdu
Ku hêrs bisuxule, venemire naw wîda
Ku sabûn û mesa ber bi axirîyê têda birg vedide
û nava besta qurnayê xalîda
Ku sotîyê sîngê qulêd kesirî
Gurbe gazî ber bi îsyana nemirî
Sierekêva û xebereke zîze qudretê
Ezê heykel çêkim, ku wê bibe hogirê zendîtîyê
û nava cêrga qurne û sedsalîyêd dirêj
silsiletê wê bêjin : hebûye denbêj !